Rental Family

© 2025 Japan, Amerika / Drama, Komedie / 110 minuten. Cast: Brendan Fraser, Mari Yamamoto, Takehiro Hira, Shannon Gorman. Regie: Hikari.

Een eenzame, aan lager wal geraakte Amerikaanse acteur (Brendan Fraser) die in Tokio woont, gaat aan de slag bij een Japans “rental family”-bedrijf om uiteenlopende stand-in rollen in het leven van anderen te spelen. Gaandeweg ontdekt hij onverwacht geluk binnen zijn nieuwe, samengestelde familie.

Het uitgangspunt klinkt bijna absurd: mensen die acteurs inhuren om hun vader, broer of echtgenoot te spelen. De film kiest gelukkig niet voor spot of ironie, maar voor begrip. Hikari kijkt met begrip naar de behoefte achter het systeem. De klanten zijn geen karikaturen, maar mensen die verlangen naar iets wat ze zelf niet kunnen vasthouden. Daniel wordt de vreemde spiegel van dat verlangen, maar de families die hij speelt worden langzaam ook reflecties van zijn eigen gemis: een dochter die hij nooit had, een partner die hij verloor, een thuis dat hij niet meer kent.

Fraser speelt de rol met een ontroerende zachtheid die we van hem kennen, als een man die probeert niet uiteen te vallen en in dit toneelspel de eerste oprechte verbinding in jaren vindt. Zijn ongemak en zijn empathie liggen voortdurend dicht bij elkaar, vooral wanneer de grens tussen werk en gevoel begint te vervagen. Hij straalt iets uit van iemand die niet meer weet of hij speelt of leeft, en juist daarin schuilt de kracht van het personage Daniel.

Fraser is opnieuw indrukwekkend in zijn kwetsbaarheid. Hij zegt meer met stilte dan met woorden en zijn aanwezigheid tilt de film telkens op. ‘Rental Family’ is geen grote of revolutionaire film, maar een kleine, oprechte vertelling over acteren, nabijheid en de illusie van familie, en over wat echt contact vandaag nog betekent. Na het zien ben je niet overdonderd, maar de film laat je achter met een zacht gevoel van herkenning, alsof je even hebt meegespeeld in iemand anders’ leven. Soms te braaf, soms te zoet, maar zelden oneerlijk.